Vriendinnen zagen dat het niet goed ging. Zij trokken aan de bel. Ik voelde me betrapt, schuldig maar ook enorm opgelucht. Eindelijk werd er gezien dat het niet goed met mij ging.

Al een jaar liep ik rond met een groot geheim. Ik was een vrolijke meid met veel vrienden en vriendinnen. Een tikkeltje faalangstig, maar dat liet ik niet merken. Er was bijna altijd een grote glimlach op mijn gezicht te zien. Wat niemand wist, was dat er achter die glimlach een probleem schuilde. Een groot probleem, met eten en mijn zelfbeeld.

Het was het laatste jaar van de middelbare school. Ik ging examen doen. Dit was het jaar waar ik al die jaren naar had uitgekeken. Een examenstunt organiseren, naar het schoolgala met vriendinnen en met hen op examenreis. 

Wat iedereen in mijn omgeving wel weet, is dat ik een ontzettende perfectionist ben. Ik wil alles zo goed mogelijk doen, zowel voor mijzelf als voor anderen. Soms gaat dat niet en dat kan mij frustreren. Sinds ik de overstap had gemaakt van vwo 4 naar havo 5 voelde het alsof ik niet genoeg presteerde op school. Ik deed alsnog ontzettend mijn best, maar ik haalde daar niet genoeg voldoening uit. Toch bleef het gevoel dat ik ergens goed in moest zijn. En dat was in afvallen. 

Onzichtbaar

Ik was van mening dat ik wel wat kon afvallen. Ik kreeg namelijk een aantal opmerkingen van anderen over mijn uiterlijk. Ik mocht wel wat minder eten en ik was niet bepaald slank. Deze opmerkingen nam ik letterlijk, te letterlijk. Ik wilde afvallen. En dat lukte mij verrassend goed. 

In eerste instantie viel het niemand op. Ik kreeg juist alleen maar complimenten waar ik meer energie van kreeg om door te gaan met hoe ik bezig was. Echter, toen vielen opeens mijn haren uit en ik had het altijd koud. Maar zelfs dat maakte mij niet ongerust. 

Ik heb toch wel hulp nodig…

Ruim een jaar ben ik mijn gang gegaan met afvallen. Wanneer er thuis wat van werd gezegd, werd ik boos en zei ik dat ik het heus wel onder controle had. Ik richte mijn aandacht volledig op calorieën tellen en proberen de regie te houden over wat wij thuis aten. Wanneer ik ergens ging eten met vriendinnen, zei ik daarna direct dat ik naar de wc moest. Ik ging langzaam beseffen dat het misschien niet goed was hoe ik met extreem weinig eten en compenseren bezig was.

Toen de examens achter de rug waren, ging ik op vakantie met vriendinnen naar Spanje. Een week all inclusive. Dit vond ik eng: op de website van het hotel had ik al foto’s opgezocht van het buffet. Gelukkig zag ik dingen waarvan ik dacht dat dit nog wel ‘oké’ zou zijn om te eten. De hele vakantie heb ik mij beperkt in eten en vond ik het verschrikkelijk om in bikini te lopen, ondanks dat het 30 graden was. 

Vriendinnen zagen dat het niet goed ging. Zij trokken aan de bel. Ze hadden op vakantie alles gemerkt. Ik voelde me betrapt, schuldig maar ook enorm opgelucht. Eindelijk werd er gezien dat het niet goed met mij ging. Mijn vriendinnen hebben mij geholpen om de stap naar de huisarts te zetten. Omdat ik een afspraak had gemaakt bij de huisarts, vond ik dat ik het ook aan mijn ouders moest zeggen. 

Delen lucht op

Eindelijk wisten mijn familie en vrienden wat er achter mijn altijd aanwezige glimlach schuil ging. Veel angst, onzekerheid, de druk om te presteren. Hoe eng het ook lijkt, het is het waard om het te vertellen. Bij mij heeft eigenlijk iedereen begripvol gereageerd en heb ik mijn echte vrienden leren kennen, die er altijd voor mij zijn geweest. In mijn geval is het opgemerkt door vriendinnen. Achteraf gezien zou het mooi zijn geweest als ik zélf de eerste stap had gezet om het te vertellen. Maar ik realiseer me ook dat er maar weinig mensen zijn die uit zichzelf over de eetstoornis durven te praten. De tips op de website van stichting Kiem kunnen waardevol zijn om de stap te zetten. Maak er gebruik van, je bent het waard om niet alleen tegen een eetstoornis te vechten! 

Wegens privacy zijn namen in dit verhaal gefingeerd.